Het was begin 1996 en Syl werd wakker met een verhaallijn in haar hoofd. Had ze gedroomd? Het voelde anders.
Ze had zichzelf sowieso aangeleerd om een droom meteen op te schrijven, dus ze pakte het kladblok naast het bed en begon op te schrijven wat ze zich nog kon herinneren. Maar de informatie bleef komen en dus bleef Syl schrijven. Ze stopte even om het verhaal over te lezen en besefte het meteen. Dit was een boek. Het moest alleen nog geschreven worden.Dus verving ze het kladblok voor de computer en ook daar ging het schrijven verder. Niet zelden tot midden in de nacht.
Het verhaal leek zichzelf te schrijven en Syl had regelmatig het gevoel dat ze de spreekwoordelijke 'vlieg op de muur' was en verslag deed van wat ze zag.Toch stroomde het niet steeds zo probleemloos. Er waren ook momenten dat Syl vastliep. De verhaallijnen begonnen steeds meer door elkaar te lopen en ze zag zelf nauwelijks door de bomen het bos nog! Er was één keer dat ze zelfs begon te twijfelen of dit boek wel af zou komen. En op het moment dat ze in die gedachte berustte, vond ze in haar brievenbus een ansichtkaart. Met een foto van...Lake Winnepeg! De locatie van het boek! En verder nog bomen én een totempaal!
Dit was geen vaag teken aan de wand meer. Vooral omdat de kaart geadresseerd was aan de vorige bewoner van het huis, die inmiddels daar al ruim 2 jaar niet meer woonde!
De kaart bleek promotiemateriaal om een uniek houtsoort onder de aandacht te brengen die alleen bij Lake Winnepeg te vinden was. En met die informatie kon Syl weer verder, want het gaf haar een nieuwe opening.Na een maand of zes staan de 23 hoofdstukken op papier. Maar Syl heeft niet het gevoel dat ze klaar is. Integendeel. Het echte werk lijkt nu pas te beginnen.
Want in haar boek komen een aantal details naar voren over de locatie en de bevolking, die ter plekke uit haar vingers zijn gekomen. Zonder enige vorm van research. Want in de buurt van het bewuste Lake Winnipeg was ze toen nog niet geweest…
Ze zoekt en vindt een mogelijkheid om in een lokale krant in Winnepeg en omgeving te adverteren en vraagt om hulp. En die krijgt ze. Van een jonge cowboy David, die zelf aan Lake Winnipeg woont. Hij onderstreept wat ze eigenlijk wel wist, maar waar ze gewoon zeker van moest zijn: alle verzonnen details bleken volledig overeen te komen met de werkelijke situatie. Alles klopte.
Voor Syl tevens wederom een bevestiging dat er met dit boek iets bijzonders aan de hand was. Dat dit boek een bedoeling had en ooit z’n weg naar een lezend publiek zou gaan vinden.
Een weg dat uiteindelijk zeven jaar in beslag nam, maar in 2003 kwam de droom dan eindelijk uit. Onder het kopje 'Het proces' is te lezen hoe dit boek uiteindelijk zijn vorm heeft gekregen.Begin 2009 is de vierde druk van Zwervende Zielen uitgekomen.
