Toeval. Ze had er nog nooit in geloofd en was ook niet van plan om daar vandaag mee te beginnen. Dat wilde niet zeggen dat ze nooit verbijsterd was door een ongelooflijke samenkomst van omstandigheden. Integendeel. Ze liet zich maar al te graag verrassen door gebeurtenissen die soms tot in detail gearrangeerd leken. En dit was zo’n gebeurtenis.

Zo begint deze spirituele roman over de cynische en nuchtere projectontwikkelaar Rex McMillan, die de opdracht krijgt om een recreatiepark aan het Canadese Lake Winnipeg te bouwen.
Vanaf het moment dat hij die opdracht aanneemt, wordt hij bedolven onder onverklaarbare gebeurtenissen, zoals voorspellende dromen, geestverschijningen, bijna-dood ervaringen, visioenen uit een vorig leven en een paar bizarre ongelukken. Is er sprake van ‘menselijke’ sabotage of is dit park, dat wordt door de Indianen wordt beschouwd als Heilig Grondgebied, vervloekt?
Met de hulp van fotografe Lily McBride probeert hij controle te krijgen over de situatie en zijn gevoelens, maar dat lijkt pas mogelijk als hij die controle juist loslaat......

SYL : “Het ontstaan van het boek is minstens zo’n spannend verhaal als het boek zelf! In 1996 werd ik wakker met een verhaal in mijn hoofd. Had ik gedroomd? Ik schreef op wat ik me nog kon herinneren en terwijl ik schreef, herinnerde ik me meer en meer. Toen ik het overlas, wist ik het: dit was een boek. Het moest alleen nog geschreven worden.
Het basisverhaal was vrij simpel. Een projectontwikkelaar – verstandelijk – krijgt te maken met allemaal gebeurtenissen waar hij helemaal niets van begrijpt. Een fotografe begrijpt het wél en is de brug tussen ongeloof en vertrouwen. Een beschrijving van een ontwaken en spirituele ontwikkeling.
Vanaf het moment dat ik daadwerkelijk achter de pc plaatsnam en de eerste woorden intoetste, was het niet simpel meer.
Regelmatig voelde ik me letterlijk een vlieg op de muur, die alleen maar registreerde wat er allemaal gebeurde. En na het overlezen van het nieuwe stuk verhaal dacht ik meer dan eens ‘leuke wending, maar hoe krijg ik dat óóit allemaal aan het einde weer aan elkaar geknoopt!’
En hoe dat uiteindelijk gelukt is? Ik werd daarin regelmatig gesteund door onverwachte hulptroepen.
Zo was ik een keer vastgelopen en had echt geen druppel inspiratie meer. Een paar dagen daarna opende ik de brievenbus en vond daar een ansichtkaart met een foto van....Lake Winnipeg! De locatie van mijn verhaal! Met bomen én een totempaal!
De kaart was bestemd voor de vorige bewoner van mijn huis en bleek een reclameverhaal over een uniek houtsoort dat alleen bij Lake Winnipeg te vinden was! En met dat gegeven kon ik weer verder, want opeens had ik weer een nieuwe opening!
En dit is slecht één van de vele ‘toevalligheden’ die mij hebben geholpen om het uiteindelijke verhaal te kunnen presenteren.”